Je bent aan het spelen! Ik hoor de woorden, ik zie de reactie bij mijn vrouw en ik voel dat wat ik niet aan het doen ben niet helpend is.
Samen met Joyce (team Man-Vrouw) sta ik in de contactcirkel. Wim en Inge faciliteren het proces waarbij “onze dans”, de door onszelf geschreven choreografie, zichtbaar wordt. Oftewel, ons eigen gedrag in relatie tot de ander wordt onder de loep genomen. Wim en Inge stellen vragen, kritisch en zonder oordeel.
Deze werkvorm, die wij ook voor jullie teams inzetten, heeft er mede voor gezorgd dat ik met een andere blik naar mijn eigen gedrag ben gaan kijken. Vooral in mijn relatie tot Joyce, maar ook tot anderen.
Mijn dans was vooral op mijzelf gericht: mijn overtuigingen en mijn strategieën waren de waarheid. Ik was niet bezig met de vraag hoe Joyce ten opzichte van onze dans stond en wat zij nodig had op dat moment. En het klinkt misschien gek, maar ik stond op dat moment ook niet in contact met mijzelf. Acties en reacties waren aangeleerd gedrag, een automatische piloot, omdat het zo altijd is gegaan.
Spelen, oftewel manipuleren, door niet te zeggen wat ik echt voel, vind of wil, is een strategie om mijn zin te krijgen. Ik bespeel haar om mijn zin te krijgen zonder dat ze het doorheeft (denk ik). Dat maakt het voor Joyce juist moeilijk om samen met mij echt in contact te komen.
Een van de “basisregels” van de contactcirkel is namelijk dat wij dit vol vertrouwen doen. Maar als ik speel, dan heeft ze daar terecht weinig vertrouwen in. Het resultaat is dat ons contact uiteindelijk zinloos is, met alle mogelijke gevolgen van dien.
Na deze contactcirkel ben ik mij veel meer bewust van mijn eigen gedrag in onze relatie. Gelukkig mag ik samen met haar nog veel oefenen om echt in contact te staan met elkaar. Want het ervaren van het verschil tussen zinloos en zinvol contact is een van de mooiste ervaringen die je als mens kan hebben. Door te zeggen wat ik vind en voel en te vragen wat Joyce nodig heeft.
